ga(‘set’, ‘&uid’, {{USER_ID}}); // De gebruikers-ID instellen op basis van de ingelogde user_id.

  • amor mundi (I)

    er is een leegte in elk van ons

    die absorbeert gelijk een spons

    galmt als een klok

     

    ze wordt geregeerd door pillen

    de laatste modegrillen

    de boezem van de buurvrouw

     

    huist in jouw blik die verteert

    een zwart gat dat alle hoop consumeert

    kerft haar naam in mijn vel gelijk een mes

     

    ze laat zich ook bezingen

    dicteert verzen, verzint hersenschimmen

    maakt afstand die ik overbrug met zinnen

     

    spreekt een taal die we allemaal verstaan

    breekt argwaan, dwingt mij voor je open te staan

    tot onze vingers krampachtig tasten naar die ander

     

    staat buitenspel, vult als een emmer

    wanneer dan onverwacht iemand om je geeft

    als men de pijn loslaat, zich uit die tunnel begeeft

     

  • omdat ik aan je denk

    zonder jou was mijn wereld grijs en grauw

    een troosteloos schilderij met een  randje hemelsblauw

    jij gaf me een palet met ontelbare kleuren om kiezen

    meer dan het wit van muren om mezelf te verliezen

     

    vroeger was elk seizoen een winter

    nu is er dooi, wordt mijn stem steeds milder

    was ik niet meer dan een schrik, een beven

    nu leer ik mezelf een schouderklopje te geven

     

    wij zullen knielen en vragen om absolutie

    want iedereen die je kent ademt jouw gratie

    het is geweten; met je lach genees je wonden

    geef je religie aan de meest ongelovige honden

     

    voor jou hijs ik me in een pak van we zien wel

    van nu of nooit, gooi die rede maar overboord

    nog nooit voelde ik me zo bloot, haast onwel

    gelijk een rups scheur ik uit mijn oude vel

     

    jouw naam is een teken, een open poort

    je zegt me; geef niet op, doe zo voort

    na elk afscheid wacht die kilte, een vervriezen

    word ik opnieuw geboren om jou niet te verliezen