ga(‘set’, ‘&uid’, {{USER_ID}}); // De gebruikers-ID instellen op basis van de ingelogde user_id.

  • een vriend zijn

    als je dat wil kan ik een hondje zijn

    zal ik met mijn staart kwispelen en genieten

    zoals je me blindelings volgt langs al die

    plaatsen waar we onze sporen achterlieten

     

    ik kan een sjaal voor je zijn of een oude pull

    warmte geven zonder een gust te vragen

    vergeet me dan niet op een achterbank

    als wind en regen jouw aangezicht plagen

     

    ik ben een melodie die je niet kan thuisbrengen

    een strofe uit een haast vergeten lied

    je mag me zingen elke morgen onder de douche

    maar je hoofd verlaten doe ik voorlopig niet

     

    of een stoel, een houten bank in een park

    ik zal je gewicht dragen als reden van bestaan

    je kan je vermoeide lichaam laten rusten

    onzichtbaar zullen de lange uren aan ons voorbijgaan

     

    elke woord, elke zin, elke gebaar zal ik beschrijven

    ik zal een boek zijn, de hand die vertelt van ons bestaan

    wat ik voor je voel kan je nalezen in gedichten

    twee zielen verbonden in een levenslang verhaal

     

    en als je dat verkiest, kan ik ook een vriend voor je zijn

    al te vaak afwezig, verborgen in een schelp

    leer me vinden in de branding, op een verlaten strand

    open me behoedzaam, kneed mijn vlees naar jouw hand

     

  • gedicht voor iemand

    ik heb jou nooit genoeg gegeven

    ook al was je steeds bij me in gedachten

    hulpeloos had ik geen idee

    hoe me weg te geven

     

    wat ik ben, wie ik was

    de buit die ik heb vergaard

    heb ik bewaard

    in verzen enkel voor jou geschreven

     

    want ik heb gezocht naar de woorden

    strandde al te vaak in een beven

    en zo ben je in mij blijven verder leven

    tussen punten en komma's

     

    en dat ik je nooit genoeg heb verteld

    dat ik meer geef om jullie dan mezelf

    wil ik niet langer gedachten verspillen

    aan luchtkastelen en schimmen

     

    dat we leven om te geven

    de angst die woont in mijn gedichten

    die mijn rug plooit

    tot ook ik moet zwichten

     

    tot niets rest dan de hoop die in ons groeit

    niet meer dan een eenvoudige bloem

    een stem ontdaan van zijn ballast

    staat jouw naam in mijn vel gekrast

     

    waar ik je steeds kan terugvinden

    in een herinnering, een verleden

    in de fundamenten van een huis

    dat ik voor ons bouw in het heden

     

    en de pijn die we altijd hebben gevoeld

    de vele werelden die ons scheiden

    telkenmale ik je verlies zal ik terugkeren

    zoals de seizoenen, zoals de getijden